بیشتر ما آدمها مشکلی که داریم اینه که از زشتی ذات گناه و اشتباهات یا خبر نداریم یا درست درکشون نکردیم. خیلی میشنویم که گناه مثل کثافت هستش، و کلی هم سفارش شده که به این کثافت حتی نباید نزدیکشد و لمسشون کرد، دیگه چه برسه به خوردنش. اما برای ما لذت ظاهری گناه باعث شده که از باطنش چشم پوشی کنیم.

گناه وقت و زمان نداره، وقتی عملی گناه باشه، برای همه گناهه. فرق نمیکنه پیغمبر باشه یا فاسق. تنها فرقی که بین آدمها هست نوع برخوردشون با زندگی دنیاست. هر کسی اگه اراده کرده باشه تا بتونه خودش رو از این کثافات دور نگه داره، به مرور زمان یک مصونیت برای خودش ایجاد کرده، درست مثل ورزشکاری که با ورزش مداوم باعث شده کمتر به امراض مبتلا بشه و بدنش رو مقاوم کنه. اما همین آدم نباید فراموش کنه که اگر ورزش و تمرین رو کنار بگذاره و حتی کم کنه، بدنش ضعیف میشه. خودداری از گناه هم همینه، کار یک رو و دو روز نیست، باید مداوم برای خودمون یادآوری کنیم. یادآوری از زشتی گناه، یادآوری از لذت خودداری، یادآوری از لحظه مرگ، یادآوری از سئوال و جواب، یادآوری از چیزهایی که تاثیر گذار بر زندگی هستن و شاید از اونها غافل باشیم.

آدمهایی مثل ما اشتباه زیاد میکنن، این اشتباهها هم حکم خوردن همون کثافات رو داره. اما وجود ما مگه چقدر میتونه این کثافات رو در خودش تحمل کنه؟ بالاخره بالا میاریم، چه بخوایم و چه نخوایم. اما ما نباید منتظر بمونیم تا اون دنیا بالا بیاریم و درونمون رو خالی کنیم. بهتره این زحمت رو به جون بخریم و حتی اگه شده، انگشت تو حلق نفسمون کنیم و خودمون رو مجبور کنیم که این کثافات رو همینجا بالا بیاریم. اون دنیا این دلها خریدار نداره.

دوباره محرم رسید، دوباره دور و برمون سیاه پوش شد، دوباره صدای نوارهای ماشینها تبدیل شد و نوحه و مداحی. دوباره مسجدها پر شدن از آدمها، آدمهایی با تیپ و قیافه های مختلف. ای کاش تموم سال رفتار آدمها مثل رفتارشون در محرم بود. ای کاش مردم از اون غافله به جز سینه زدن، درسهای دیگه ای هم میگرفتن. ای کاش معنی محرم به قمه و زنجیر و نبود.

در بزرگی و عظمت این ایام شکی نیست، اما کمتر کسی توجه داره که اون دنیا از این شبها ۱۰ درصد اشک میخرن و ۹۰ درصد بقیه مشک. وقتی میشویم بابت این اشک چه چیزها که به ما نمیدن، چرا اون مشک رو یا خالی ببریم یا پر از کثافات. مشک من و تو ظرفیت نمیشناسه، مشک من و تو ظرفیتش بینهایت هستش. این بینهایت رو نباید با چیزهای کوچیک پر کرد. باید با بینهایت پر کرد.

آدمی در این خیال بسر می برد که ندای هل من ناصر ینصرنی ندایی بود که در کربلا حسین ابن علی بر زبان آورد و حال افسوس می خورد که چرا نبود در آن روز تا ندای امام خویش را لبیک می گفت. غافل از این که امام زمان وی مهدی عزیز سالها است که درغم شیعه این ندا را بر زبان می آورد و وای به حال ما بیچارگان که در پیچ و خم دنیا گم شده ایم. فرا رسیدن محرم حسینی را بر عاشقان حسینی تسلیت می گویم.

پس شروع کنیم تا بینهایت ها رو پیدا کنیم.

یا علی


Print Friendly
  • امام رضا علیه السلام فرمودند:


    لا یستَکمِلُ عَبدٌ حقیقةَ الایمانِ حَتَّى تَکونَ فیهِ خِصالُ ثَلاثٍ: اَلتَّفقُّهُ فِى الدّینِ وَحُسنُ التَّقدیرِ فِى المَعیشَةِ، وَالصَّبرُ عَلَى الرَّزایا
    هیچ بنده‌ای به کمال حقیقت ایمان نمیرسد مگر این که در او سه خصلت باشد: 1- شناخت صحیح دین 2- تدّبر نیکو در امور زندگی و 3- شکیبایی در مصیبت‌ها و بلاها
    بحار الانوار، ج 78، ص 339، ح1
  • امام رضا علیه السلام:


    مَن رَضى عن الله تعالى بالقَلیل مِن الرّزق، رضَى الله منه بالقَلیل مِنَ العَمل
    هر کس به رزق و روزی کم از سوی خدا راضی باشد، خداوند از عمل کم او راضی خواهد بود
    بحـارالانـوار،ج 78،ص 357
  • امام حسین علیه السلام:


    لاتـَرفع حــاجَتَک إلاّ إلـى أحـَدٍ ثَلاثة: إلـى ذِى دیـنٍ، اَو مُــرُوّة اَو حَسَب
    حاجت خود را جز به یکى از سه نفر مبر: 1- به دیندار، یا 2- صاحب مروت، یا 3- کسى که اصالت خانوادگى داشته باشد
    تحف العقول ، ص 251
  • جستجو