واللّه ان قطعتموا یمینی … انی احامی ابدا عن دینی

فرمود: پنچ چیز را اگر توانستی برای خود جمع کن، آنگاه هر مقدار که میخواهی، گناه کن.

اول: چیزی غیر از آنچه خدا روزی تو قرار داده را اختیار کن، آنگاه هرچه میخواهی گناه کن.

دوم: به زمینی برو که مالک و خالق آن خدا نباشد، آنگاه هرچه میخواهی گناه کن.

سوم: جایی را پیدا کن که خدا تو را نبیند؛ آنگاه هرچه میخواهی گناه کن.

چهارم: آن زمان که فرشته برای قبض روح تو آمد، از او بخواه تا ساعتی به تو مهلت دهد، اگر توانستی مهلت بگیری آنگاه هرچه میخواهی گناه کن.

پنجم: آن زمان که خواستند تو را در آتش جهنم بیافکنند، بخواه تا تو را رها کنند. اگر خواسته ات مستجاب است آنگاه هرچه میخواهی گناه کن.

وقتی به این یقین نرسیدیم که روزی ده فقط خداست، وقتی یادمون میره که روزی ما رو خدا مقدّر کرده و گفته اگر فلان کار رو بکنید روزی شما زیاد میشه (شاید به این معنا که برکتش زیاد میشه یا اینکه مقدارش زیاد میشه) و اگر فلان کار رو بکنید روزی شما کم میشه. خودش فرمود اگر به پدر و مادر بی محبتی کنید، اگر با همسر و فرزند خود بد خلقی کنید، اگر دروغ بگید و تهمت بزنید و … روزی شما کم میشه و همان خدا فرمود اگر از اذان صبح تا طلوع آفتاب، آن زمان که فرشتگان برای تقسیم روزی نزول میکنند، خانه را روشن کنید و بیدار باشید، اگر خوشرو و خوش برخورد باشید، اگر امین در امانت باشید، اگر خلف وعده نکنید و … مطمئن باشید روزی شما را افزایش میدهم.

اما صبح تا شب از این ور به اون ور که بیشتر پول در بیاریم. غافل از اینکه اگه خدا رو روزی رسان بدونیم، به داشته و نداشته اش راضی هستیم و همیشه در آرامشیم.

یادمون میره که خدا شاهد تمام اعمال ماست. میریم تو اتاق و در رو چند قفله میکنیم که نکنه برادر یا خواهر کوچیک ما ببینه که داریم گناه میکنیم، اما یادمون نیست که خدایی شاهد اعمال ماست، که خود اون قرار هست قضاوت کنه. یادمون رفته که حاکم، خودش شاهد هست و نیازی به شاهد برای اثبات ادعا نداره. یادمون میره و میبینیم و میشنویم و میخوریم. میگیم و بهونه میاریم که این که گناه بزرگی نیست. همین کوچک شمردن گناه، گناه کبیره س.

طرف به الواتی و مشروب خوری و فساد مشهور بود.

میگفت: بین ما لوتی ها یه مرام هست که حتی شما آخوندها ندارید. ما لوتی ها یا نمک کسی رو نمیخوریم، یا اگه خوردیم نمکدون نمیشکونیم.

علامه مجلسی یه نگاهی بهش کرد و گفت: اینطور نیست. چنین چیزی نمیبینم.

داد زد کی گفته؟ برو از هرکی میخوای بپرس. این اخلاق ما مشهوره

گفت: نه، اینطور نیست.

دوباره داد زد: همه خبر دارن که ما نمک کسی رو که خوردیم، خیانت نمیکنیم.

علامه یه نگاهی کرد و گفت: پس چرا این همه نمک خدا رو خوردی و نمکدون شکوندی؟

سرش رو پایین انداخت و فقط اشک ریخت.

چند بار شده از خودمون بیایم بیرون و خودمون رو نگاه کنیم؟ ببینیم چه کردیم و چه میکنیم؟ فقط به نماز و روزه و آرزوها مون نگاه نکنیم و به اون دلی نگاه کنیم که زنگار نمیذاره نور خدا بهش برسه.

آره، حرف هام تکراری شده. چیکار کنم. هنوز از جام بلند نشدم و دارم نشسته روضه حرکت میخونم. خودم رو میگم، وقتی یاد مرگ میکنم که خدا میزنه روشونم و میگه: ایول، دوباره؟ باید ناله کنم که تو رو به اسماء خودت مهلت بده.

نه، با این حال و احوال، با این اوضاع و برنامه، بازگشت به خدا یه ادعای مسخره میشه.

چی میشد به جای زدن پوستر فلان بازیگر، یا فلان خواننده، یا به جای زدن صورت زخمی حضرت ابوالفضل!، به جای زدن عکس بزرگ بین الحرمین بدون فهمیدن اون روی دیوار اتاق، بزرگ با خط خوش مینوشتیم:

 

 


آیا نمیداند که همانا خدا ناظر اوست

الهی چشمانی ده اشک بار و زبانی ده ذاکر. قلبی که همیشه جوشان به شوق تو باشد و دستانی که تنها برای تو بدهد و تنها از دست تو بخواهد.

خداوندا، راه مرا خود روشن کن که هادی تنها تویی و من لحظه ای بی حمایت تو پایدار نخواهم بود. دشمنان آنچنان در کمین اند که اگر لحظه ای غفلت کنم مرا خواهند درید. بار الها تو لحظه ای ، همچون همیشه، از من رو بر مگردان که هلاک خواهم شد.

نه گفتارم و نه اعمالم برای تو خالص نبودند، آنچه گذشت رابه کرمت بپذیر و برای آینده ام خلوص را همراه اعمال و گفتارم کن

نقص سخنانم را ببخشید.


Print Friendly
  • امام رضا علیه السلام فرمودند:


    لا یستَکمِلُ عَبدٌ حقیقةَ الایمانِ حَتَّى تَکونَ فیهِ خِصالُ ثَلاثٍ: اَلتَّفقُّهُ فِى الدّینِ وَحُسنُ التَّقدیرِ فِى المَعیشَةِ، وَالصَّبرُ عَلَى الرَّزایا
    هیچ بنده‌ای به کمال حقیقت ایمان نمیرسد مگر این که در او سه خصلت باشد: 1- شناخت صحیح دین 2- تدّبر نیکو در امور زندگی و 3- شکیبایی در مصیبت‌ها و بلاها
    بحار الانوار، ج 78، ص 339، ح1
  • امام رضا علیه السلام:


    مَن رَضى عن الله تعالى بالقَلیل مِن الرّزق، رضَى الله منه بالقَلیل مِنَ العَمل
    هر کس به رزق و روزی کم از سوی خدا راضی باشد، خداوند از عمل کم او راضی خواهد بود
    بحـارالانـوار،ج 78،ص 357
  • امام حسین علیه السلام:


    لاتـَرفع حــاجَتَک إلاّ إلـى أحـَدٍ ثَلاثة: إلـى ذِى دیـنٍ، اَو مُــرُوّة اَو حَسَب
    حاجت خود را جز به یکى از سه نفر مبر: 1- به دیندار، یا 2- صاحب مروت، یا 3- کسى که اصالت خانوادگى داشته باشد
    تحف العقول ، ص 251
  • جستجو