داشتم قرآن میخوندم. آیاتی در مورد حضرت نوح. پیامبری که نهصد و پنجاه سال سعی کرد مردم رو به پرستش خدا دعوت کنه. پیامبری که شاید بشه گفت نود و پنج درصد عمرش رو سعی کرد برای مردم صرف کنه، شاید بیدار بشن.

بله، این داستان رو کم نشنیدیم، کم در موردش نخوندیم، در تمام ادیان کشتی نوح معروفه. کشتی که در اون کمتر از انگشتان دست انسان بود و بقیه همه حیوان!

شروع کردم به مرور جامعه. داشتم به داستان پیامبران فکر میکردم. چقدر برامون درس و تجربه داشته. یه نگاه اجمالی به این دنیا، همین دنیای حاضر، نمادی از داستان خیلیها رو نشون میده.

همجنسگراها در خیلی از کشورها به رسمیت شناخته شدن. همونهایی که مستقیما در قرآن و انجیل داستانشون آورده شده و مذمت شدن و بلایی که نابودشون کرد، ذکر شده.

اینهمه مبلغ دینی (البته از نوع حقیقی) مردم رو دعوت میکنن به پرستش خدا. اما مردم اونهایی که از سر لجبازی عمل نمیکنن، در حد دلگیر شدن گوش میدن.

هر روز از آمار شیطان پرستان، گاو پرستان، خوک پرستان، و … پرستان شنیده میشه. اما کسی هست که بگه اینها یعنی چی؟

وقتی داستان ابوسفیان رو میشنویم که بت کوچیک خودش رو بسته بود بین پاهاش (همون علتی که موقع نماز پاهاش رو باز میگذاشت، و جالبه که شده سنت بعضی ها و البته مورد مذمت امامان)، تعجب میکنیم که چقدر احمق. دیگه با اون همه دلیل کی بت میپرسته. داشتم فکر میکردم که اصلا هم تعجب نداره. خیلی از ما داریم تبدیل میشیم به بت پرست.

اگه بت مون از چوب یا سنگ نباشه، اما از گوشت، کاغذ، آهن، صندلی و … هست.

یکی دنبال پول میره، اونقدر جمع میکنه که خیال میکنه تا ابد همراهش هست. چندتا از ما هستیم که پول برامون اهمیت نداشته باشه؟ با خودمون رک باشیم. یه جمع بزنیم حسابمون رو، یا قیمت لباسی که تنمون میکنیم، یا … – اشتباه نکنید، نگفتم لباس گرون و … نخریم. این به نیت و سلیقه و اعتقاد افراد بر میگرده. اما این برامون مهم هست که بدون درنگ اگه دیدیم کسی مشکل داره، حتی اگه شده تمام پس اندازمون رو بدیم؟ خودم رو میگم، شاید جراتش رو نداشته باشم. (البته احکام و شرایطی داره، هیچکس وقتی خودش و خانواده ش نیاز دارن حق نداره به دیگری کمک کنه. این موضوع رو با فرض عدم نیاز خودمون گفتم)

دنبال گوشت. مثال بدش رو میذاریم کنار. اگر هم مبتلا هستیم خودمون میدونیم اشتباه میکنیم. اما از یه آدم بت میسازیم. بدون دلیل موجه عقلی و شرعی "تمام" کارهاش رو توجیه میکنیم.

مثال زیاده، بیشتر حرف من، نه بهتر بگم فکرهایی که در این مدت تو ذهنم گذشت اینه که اینهمه بشیر و نذیر اون هم زنده و حاضر ما رو نهی میکنن از اینها. اینهمه آیه و روایت شنیدیم، خوندیم و حتی نقل کردیم که اشاره میکنه به دوری از اینها.

در مورد خودم قضاوت کردم. چقدر فرق دارم با قوم نوح؟ چقدر به این دستورات و هدایتها عمل کردم؟ چقدر به حرفی که زدم عمل کردم؟ چقدر به نمازی که خوندم اعتقاد داشتم؟ چقدر عملی که انجام دادم خالص بود؟

 

خدا در ازای هر ثواب حداقل ده تا پاداش میده و برای هر گناه تنها یک مورد ثبت میکنه. ما چقدر میتونیم از خدا و هدایت های خدا دور باشیم که وقت حساب و کتاب، یه دونه ای هامون به ده تایی هامون غلبه داشته باشه.

حداقل در روز ۱۰ مرتبه میگیم ایاک نعبد و ایاک نستعین، خدایا تنها تو را میپرستیم و تنها از تو یاری میجوییم. اینکه این حرف چقدر حقیقت داره، به افکار، نیات، اعمال و روش ما بستگی داره. که آیا اصلا میپرستیم و یاری میگیریم.

چند روزی هست که وقتی خودم رو مرور میکنم، وقتی توجهم به تغییراتم اون هم فقط تغییرات همین یکی دو ماه اخیر جلب میشه، در عین خوشحالی از لطف خدا در مورد این توجه، افسوس میخورم از تغییرات. چون خیلی از این تغییرات در جهت منفی بوده.

اینجور وقتها، شیطان و نفس دست به دست هم میدن تا دلیل و برهان بیارن برای موجه نشون دادن این افت. نشون بدن که این افت حل میشه، نگران نباش. عیبی نداره. طوریکه تو رو در اون لحظه آروم کنن تا اصلاح رو به تاخیر بندازی.

 

خدایا، شکرگذاری بلد نیستم. مخصوصا شکر اونهایی رو که واقعا از لیاقت خاصه تو هم خارج بودم، اما تو دادی. ولی در اون حد که یادم هست، تشکر میکنم. و شکر از اینکه باز به تلنگری من رو میخوای بیدار کنی.

خدای من، دوستانی دارم، در دور و نزدیک. به بهترینها مهمانشان کن، و به بهترین راه هدایتشان. یادشان بیانداز که بندگان حقیر تو را نیز دعا کنند.

یا رب العالمین

Print Friendly
  • امام رضا علیه السلام فرمودند:


    لا یستَکمِلُ عَبدٌ حقیقةَ الایمانِ حَتَّى تَکونَ فیهِ خِصالُ ثَلاثٍ: اَلتَّفقُّهُ فِى الدّینِ وَحُسنُ التَّقدیرِ فِى المَعیشَةِ، وَالصَّبرُ عَلَى الرَّزایا
    هیچ بنده‌ای به کمال حقیقت ایمان نمیرسد مگر این که در او سه خصلت باشد: 1- شناخت صحیح دین 2- تدّبر نیکو در امور زندگی و 3- شکیبایی در مصیبت‌ها و بلاها
    بحار الانوار، ج 78، ص 339، ح1
  • امام رضا علیه السلام:


    مَن رَضى عن الله تعالى بالقَلیل مِن الرّزق، رضَى الله منه بالقَلیل مِنَ العَمل
    هر کس به رزق و روزی کم از سوی خدا راضی باشد، خداوند از عمل کم او راضی خواهد بود
    بحـارالانـوار،ج 78،ص 357
  • امام حسین علیه السلام:


    لاتـَرفع حــاجَتَک إلاّ إلـى أحـَدٍ ثَلاثة: إلـى ذِى دیـنٍ، اَو مُــرُوّة اَو حَسَب
    حاجت خود را جز به یکى از سه نفر مبر: 1- به دیندار، یا 2- صاحب مروت، یا 3- کسى که اصالت خانوادگى داشته باشد
    تحف العقول ، ص 251
  • جستجو