به نام خداوند بخشنده مهربان. حمد و ستایش مخصوص خدایی ست که پروردگار عالمیان است. بخشنده است و مهربان. صاحب روز قیامت ست. خداوندا، تنها تو را میپرستم و تنها از تو یاری و استطاعت میجویم. ما را به راه راست هدایت کن. راه کسانی چون امیرالمومنین که به آنها نعمت عطا فرمودی، نه راه کسانی که غضب خود را بر آنها فرو فرستادی و نه گمراهان

خدا – چقدر دوست داشتم بیش از پیش به این کلمه نزدیک بشم. خدایی که نعمتش رحمته، بلاهاش هم رحمت. دادنش رحمت، گرفتنش هم رحمت. یه روز از سر رحمت صبر میخواد، یه روز از سر رحمت به خیال ما اذیت میکنه. یه روز خوشی میده از روی رحمت و یه روز دیگه در غم فرو میبردت از روی رحمت.

آره. سخت قبول اینکه خدا درد بده – میدونم، خود مائیم که زمینه درد و بسته شدن در رو فراهم میکنیم. اما وقتی به این فکر میکنم که خدا با بستن درش به روی بنده ش داره اون رو تکون میده که بلند شو، همین میشه معنی رحمت مجدد.

حتی وقتی خدا بنده ای رو به دلیل گناهان بیشمارش عذاب میکنه باز هم قبل از غضبش، رحمتش رو فرستاده. چون جلوی افزوده شدن گناهان و دورتر شدن اون رو گرفته.

خداییکه بیشمار نعمت به بنده هاش میده تا بهتر عبادتش رو کنن، اما اونها ناشکری میکنن و با همون نعمت ها ازش رو برمیگردونن. با دست دزدی میکنن، با زبان بیش از ۲۵ گناه میکنن – غیبت، تهمت، دروغ، خبرچینی، زخم زبان، فحاشی و … – با گوش حرام میشنوند، با چشم حرام میبینند، در شکم حرام میریزند، به حرام مشغولند.

آدم (اگه آدم باشه) دیگه وجودش سنگین میشه از این همه نکبت. بگذریم – دیگه توان برای این ناله ها ندارم.

لای قرآن رو باز میکنم، سوره مومنون. وقتی صفات رو میخونی، شرمنده، شرمنده، شرمنده. چی داری بگی؟ چی میتونی بگی؟ چی اجازه داری بگی؟ میگه مومن با خوندن آیه های عذاب اشک میریزه و با آیه های رحمت میخنده. اما تو در هر دو اشک میریزی. عذاب که عذابه، چیزی جز اشک نداره. تازه اونقدر غافلی که درست هم عذابها رو درک نمیکنی و فکر میکنی به همین راحتیه. اما چه میکنی به آیه های رحمت. آره، باید اشک ریخت. حسرت خورد. خودت رو جدا میبینی، اونهایی که عاقل بودند رسیدند به خدا و تو فقط دوستداشتی که با اونها باشی. اما هیچوقت نتونستی. یاد دعای کمیل میکنی که:

فَلَئِنْ صَیَّرْتَنى لِلْعُقُوباتِ مَعَ اَعْدائِکَ وَ جَمَعْتَ بَیْنی وَ بَیْنَ اَهْلِ بَلائِکَ وَ فَرَّقْتَ بَیْنی وَ بَیْنَ اَحِبّائِکَ وَاَوْلیائِکَ

آخه چقدر میتونه آدم غفلت کنه؟ یه عمر از خدا بخوای نزدیک شدن بهش رو، اما در عمل ذره‏ای نزدیک نشی. خب حق داره خدا، مگه نمیگه «إِنَّ اللَّهَ لَا یُغَیِّرُ مَا بِقَوْمٍ حَتَّىٰ یُغَیِّرُوا مَا بِأَنفُسِهِمْ» . خب اتمام حجت از این بهتر.

حرف قشنگی میزد میگفت خدا فرمود «إِنَّ الصَّلَاهَ تَنْهَىٰ عَنِ الْفَحْشَاءِ وَ الْمُنکَر» “همانا نماز آدمی را از گناه و زشتیها باز میدارد”. میگفت امیرالمونین گفت از هر حرفی ممکنه بشه چندین درس یاد گرفت. بعد این رو گفت: “إِنَّ الْفَحْشَاءِ وَ الْمُنکَر تَنْهَىٰ عَنِ الصَّلَاهَ“. خیلی به دلم نشست.

آره،اگه از نمازگزارها باشیم، خدا ما رو از زشتی دور میکنه و مسلما اگه به دنبال زشتی باشیم، از نماز دور میشیم

این قسمت دعای کمیل اونجایی هست که راحت میتونم با خدا حرف بزنم. قبلش کلی از صفات خودم رو گفتم (واقعا حضرت علی علیه السلام میدونست ما به گفتن چیا نیاز داریم)

یا سَریعَ الرِّضا اِغْفِرْ لِمَنْ لا یَمْلِکُ إلاّ الدُّعاءَ فَاِنَّکَ فَعّالٌ لِما تَشاءُ، یامَنِ اسْمُهُ دَواءٌ وَ ذِکْرُهُ شِفاءٌ وَ طاعَتُهُ غِنىً، اِرْحَمْ مَنْ رَأْسُ مالِهِ الرَّجاءُ وَ سِلاحُهُ الْبُکاءُ

ای خدایی که خیلی زود راضی میشی، ببخش اون بنده ی عاجزی رو که جز دعا کاری نمیتونه بکنه، به بزرگی ت قسم تو هرچه اراده کنی همون میشه، ای خدایی که نامت مداوا میکنه دل مریض ما رو، ای پروردگاری که ذکر و کلامت شفا هست و سلامتی، و ای خدایی که اطاعتت جز غنی شدن و بلند مرتبگی چیزی به همراه نداره، رحم کن به اون بنده ای که سرمایه‏ش امید هست و سلاحش گریه – رحم کن

Print Friendly
  • امام رضا علیه السلام فرمودند:


    لا یستَکمِلُ عَبدٌ حقیقةَ الایمانِ حَتَّى تَکونَ فیهِ خِصالُ ثَلاثٍ: اَلتَّفقُّهُ فِى الدّینِ وَحُسنُ التَّقدیرِ فِى المَعیشَةِ، وَالصَّبرُ عَلَى الرَّزایا
    هیچ بنده‌ای به کمال حقیقت ایمان نمیرسد مگر این که در او سه خصلت باشد: 1- شناخت صحیح دین 2- تدّبر نیکو در امور زندگی و 3- شکیبایی در مصیبت‌ها و بلاها
    بحار الانوار، ج 78، ص 339، ح1
  • امام رضا علیه السلام:


    مَن رَضى عن الله تعالى بالقَلیل مِن الرّزق، رضَى الله منه بالقَلیل مِنَ العَمل
    هر کس به رزق و روزی کم از سوی خدا راضی باشد، خداوند از عمل کم او راضی خواهد بود
    بحـارالانـوار،ج 78،ص 357
  • امام حسین علیه السلام:


    لاتـَرفع حــاجَتَک إلاّ إلـى أحـَدٍ ثَلاثة: إلـى ذِى دیـنٍ، اَو مُــرُوّة اَو حَسَب
    حاجت خود را جز به یکى از سه نفر مبر: 1- به دیندار، یا 2- صاحب مروت، یا 3- کسى که اصالت خانوادگى داشته باشد
    تحف العقول ، ص 251
  • جستجو