و قال الصادق علیه السلام: اوحی الله عزوجل الی آدم، یا آدم، انی جمع لک الخیر کله فی اربع کلمات، واحده لی و واحده لک، و واحده فیما بینی و بینک، و واحدظ فیما بینک و بین الناس. فامّا التی لی فتعبد لی، لا تشرک شیا، فامّا التی لک فاجازیک بعملک اجوج ما تکون الیه و امّا التی فیما بینی و بینک، فعلیم الدعا و علّی الاجابه و امّا التی فیما بینک و بین الناس فترضی للناس ما ترضی لنفسک

امام صادق علیه السلام فرمودن که خداوند بر آدم وحی فرستاد که:

ای آدم، من تمام نیکیها را در چهار کلمه برای تو جمع کردم. یکی از اینها را برای خود، دیگری را برای تو، سومی را بین من و تو و آخری را بین تو و مردم قرار دادم.

اما آنکه برای خود قرار دادم آن است که تنها مرا پرستش کنی و برای من شریک نیاوری.

و آنچه برای تو برگزیدم آن است که به عمل تو پاداش خواهم داد.

و اما آنچه بین من و تو است آن است که تو دعا کنی و از من بخواهی و من اجابت میکنم.

و اما آنچه بین تو و مردم میباشد این است که هرآنچه را برای خود میپسندی برای مردم نیز بپسندی.

اینهایی که اینجا گفته شده، چیزی نیست که ما ندونیم. همه‏ش رو شنیده بودیم، بارها و بارها هم شنیده بودیم. اما چرا خدا به پیامبرش با تاکید اینجوری وحی میکنه؟ چرا امام معصوم به این شکل بازگو میکنه؟

مطالب بسیار مهم هستند و البته روزگار باعث فراموش کردن اونها میشه. مگه غیر از اینه که اول شرط مسلمانی شهادت به وحدانیت خداست؟ غیر از اینه که در تمام نمازها بیان میکنیم که تنها تو را میپرستیم و تنها از تو یاری میجوییم؟ اما آیا واقعاً میکنیم؟ آیا واقعاً وقت مشکل اولین و آخرین راه رو خدا میدونیم؟ آیا اول به خدا رو میکنیم؟ اگه اول به خدا رو میکنیم آیا واقعا چشممون رو از تمام دیگران برگردوندیم؟ با خودمون رو راست باشیم، تعارف نکنیم. واقعاً اینطوری هستیم؟

خدا میگه به عملتون پاداش میدم. چه عملی؟ عملی که برای خودمونه، خودشونه، خونشون، خونتون و ….؟ یا عملی که برای خود خداست.

وَأَقِیمُوا الصَّلَاهَ وَآتُوا الزَّکَاهَ وَمَا تُقَدِّمُوا لِأَنفُسِکُم مِّنْ خَیْرٍ تَجِدُوهُ عِندَ اللَّهِ إِنَّ اللَّهَ بِمَا تَعْمَلُونَ بَصِیرٌ

و نماز را برپا دارید و زکات را ادا کنید؛ و هر کار خیرى را براى خود از پیش مى‏فرستید، آن را نزد خدا (در سراى دیگر) خواهید یافت؛ خداوند به اعمال شما بیناست.

و البته بارها و بارها هم خداوند بیان کرده: وَاللَّهُ بَصِیرٌ بِمَا یَعْمَلُونَ – إِنَّ اللَّهَ بِمَا تَعْمَلُونَ بَصِیرٌ – وَاللَّهُ بِمَا تَعْمَلُونَ خَبِیرٌ – وَاللَّهُ بِمَا تَعْمَلُونَ عَلِیمٌ

از خودش خواستن واقعاً کار سختیه. اینکه واقعاً فقط از اون بخوایم. چشم رو ببندیم به خلق. امیدمون ذره ای به خلق نباشه. آره، نهایتا ممکنه مخلوقی از همین خدا کاری انجام بده، اما اون واسطه ای هست از خدا برای انجام کار. مهم اینه که ما چشممون به اصل باشه، وسیله رو خودش آماده میکنه.

نمیدونم چرا دارم واضحات این عبارات رو دوباره بیان میکنم. اما شاید علت اینه که در تئوری میتونیم کلی کتاب بنویسیم، اما در عمل اصلا اهلش نیستیم.

خودم رو میگم، کاری به کسی ندارم. اگه میگم اول برای یادآوری خودم هست. واقعاً من، اون چیزی رو که برای خودم میپسندم برای دیگران هم دوست دارم؟ یا برعکس، اون چیزی رو که برای دیگران دوست دارم بارم خودم هم همون رو دوست دارم؟ واقعاً نکته باریک و دقیقیه. بسیار دقیق.

نمیدونم، واقعاً نمیدونم در زندگی این چهار اصل رو چقدر در عمل دارم. واقعاً نمیدونم ….

Print Friendly
  • امام رضا علیه السلام فرمودند:


    لا یستَکمِلُ عَبدٌ حقیقةَ الایمانِ حَتَّى تَکونَ فیهِ خِصالُ ثَلاثٍ: اَلتَّفقُّهُ فِى الدّینِ وَحُسنُ التَّقدیرِ فِى المَعیشَةِ، وَالصَّبرُ عَلَى الرَّزایا
    هیچ بنده‌ای به کمال حقیقت ایمان نمیرسد مگر این که در او سه خصلت باشد: 1- شناخت صحیح دین 2- تدّبر نیکو در امور زندگی و 3- شکیبایی در مصیبت‌ها و بلاها
    بحار الانوار، ج 78، ص 339، ح1
  • امام رضا علیه السلام:


    مَن رَضى عن الله تعالى بالقَلیل مِن الرّزق، رضَى الله منه بالقَلیل مِنَ العَمل
    هر کس به رزق و روزی کم از سوی خدا راضی باشد، خداوند از عمل کم او راضی خواهد بود
    بحـارالانـوار،ج 78،ص 357
  • امام حسین علیه السلام:


    لاتـَرفع حــاجَتَک إلاّ إلـى أحـَدٍ ثَلاثة: إلـى ذِى دیـنٍ، اَو مُــرُوّة اَو حَسَب
    حاجت خود را جز به یکى از سه نفر مبر: 1- به دیندار، یا 2- صاحب مروت، یا 3- کسى که اصالت خانوادگى داشته باشد
    تحف العقول ، ص 251
  • جستجو