خیلی اتفاقات اطراف ما رخ میده و ما دقت نمیکنیم. خیلی چیزها (همه چیز) در کنارمون هست که نشانه‏ای از خدا هست و ما بی توجهیم. چقدر نشونه که با ما صحبت میکنه و ما گوش نمیدیم. وقتی میگن دنیا مزرعه آخرت است، همین عبارت خودش جای تفکر داره. مزرعه زمین مناسب میخواد، دانه خوب برای کشت میخواد، کود مناسب، آب به موقع، آفتاب به اندازه، سایه به اندازه و در کنار همه اینها بازرسی و دقت در اینکه آفتی چیزی باعث خرابی تمام زحمات نشه.

زندگی مسلما بدون سختی نیست. راه خدا هم مسلما راه آسونی نیست. همونطور که وقتی میخوایم یه آهنی رو شکل بدیم باید اون رو بذاریم توی کوره تا اول گرم بشه بعد سرخ، بعد زرد و بعد سفید تا در نهایت با پتک و چکش بزنیم روی اون تا شکل بگیره و ارزشمند بشه، آدمیزاد هم توی دنیا با چشیدن سختیها و درک زحمات که خدا برای اون مقدّر میکنه اگه تحمل کنه و شکرگزار باشه، ساخته میشه و ارزشمند میشه. ارزش میشه خلیفه الله بودن. میشه بالاتر قرار گرفتن از فرشتگان.

خیلی وقت بود داشتم به اینکه ما غر میزنیم به سختیها (حداقل خودم رو دیدم که زدم) فکر میکردم و نگاه میکردم به ناشکریها. نگاه میکردم به داده های خدا، به نعمات و در کنارش به سختیها و آزمایشاتی که با دیگران داشته. شنیدن اینکه فلانی روی ویلچر بوده و یه حادثه ناگهانی باعث میشه آهن پشتی بره توی کمر و کلا زمینگیر بشه. اینه یکی دیگه توی جنگ چندین بار مجروح شده، شیمیایی هم هست و چون نمیتونن بیهوشش کنن امکان عمل نداره، وقتی بخاطر سُر خوردن لگنش میشکنه میگن برو خونه تا خودش خوب بشه! یا اون جوون که روز آخر سربازی سکته میکنه و نصف بدنش فلج میشه.

خدا به راحتی نشون میده که اگه بخواد میتونه در لحظه ای معادلات رو تغییر بده و ما غافل که خدا چرا فلان نشد و فلان نکردی و فلان ندادی. و حقیقتا اگه نخوایم با خودمون تعارف کنیم و نترسیم از بیان حقیقت، تمام این غرغر کردن‏ها بخاطر نداشتن ایمان هست. شاید به زبان مسلمون باشیم و به شناسنامه شیعه، اما خود خدا در آیه دوم سوره انفال فرمود:

إِنَّمَا الْمُؤْمِنُونَ الَّذِینَ إِذَا ذُکِرَ اللَّهُ وَجِلَتْ قُلُوبُهُمْ وَإِذَا تُلِیَتْ عَلَیْهِمْ آیَاتُهُ زَادَتْهُمْ إِیمَانًا وَعَلَىٰ رَبِّهِمْ یَتَوَکَّلُونَ

مؤمنان، تنها کسانى هستند که هرگاه نام خدا برده شود، دلهاشان ترسان میگردد؛ و هنگامى که آیات او بر آنها خوانده مى‏شود، ایمانشان فزونتر مى‏گردد؛ و تنها بر پروردگارشان توکل دارند.

پس یادمون باشه، حضرت علی علیه السلام فرمود: من برای شما از دو چیز میترسم: تبعیت از هوای نفس و آرزوهای بلند و دور و دراز. چراکه پیروی از هوای نفس صد عن الحق میکند و آرزوی طولانی سبب فراموشی آخرت و مرگ میشود. و در جای دیگه فرمودند:

اِن لَم تَکُن حَلیماً فَتَحَلَّم، فَاِنَّه قَل مَن تَشَبَّه بِقَوم اِلاّ اَوشَک‌َ اَن یَکُون مِنْهُم (اگر بردبار نیستی خود را به بردباری بزن چراکه کمتر کسی است که خود را شبیه قومی کند و از آن قوم نشود)

با این اوصاف یه پیشنهاد کوچیک دارم. هروقت داریم صحبتی میکنیم، قولی میدیم، قراری میذاریم سعی کنیم به زبون بیاریم یا حداقل از ذهنمون بگذرونیم که انشاء الله اگه زنده بودم. اینجوری با خودمون مرور کنیم که مرگی هست و معلوم نیست کی سراغمون میاد. و البته با تفکر و دقت در نفس. طوری نشه که همین کار خوب بشه لقلقه زبان.

نزدیک نیمه شعبان شده، اطراف چراغونی و شهر به سمت نورانی شدن. اما ای کاش دلمون رو چراغ میزدیم، روشن میکردیم، کمی از اون سیاهی و گناه و شرک رو میدیدیم، یه دستی بهش میکشیدیم، کمی از غبار گناه رو میگرفتیم، شاید آقا یه نگاهی میکرد. آقا که نگاه میکنه، اما اونجوری شاید وقت نگاه لبخندی میزد. کاش یک بار هم میتونستیم دلمون رو روشن کنیم و تو دلمون شربت و شیرینی پخش کنیم. کاش این چراغونی تو دلمون همیشه روشن میموند و نمیذاشت تاریکی دل باعث بشه امام زمانمون فقط برای نیمه شعبان باشه و صبح جمعه (اگه خواب نباشیم) و عصر جمعه (اگه پای نگاه کردن فیلم و در حال هورا کشیدن برای برنده شدن تیممون نباشیم). بیایم امسال، به جای رفتن تو خیابون و قدم زدن تو چراغونی ها، بشینیم تو خونه، قدم بزنیم تو دلمون، پیدا کنیم گناهان رو، بشوریم دلمون رو با اشک چشم و دونه دونه حتی شده چراغهایی کوچکی رو روشن کنیم تا چشممون شاید، شاید، شاید، یه لحظه روشن بشه به جمال جمیل اون کسیکه معرفت و مرام میگه حتی اگه مطمئنی اگه بیاد گردن تو رو هم میزنه باز برای اومدنش دعا کنیم.

قطعه‏ی گمشده‏ای از پر پرواز کم است

یازده بار شمردیم و یکی باز کم است

اینهمه آب که جاریست نه اقیانوس است

عرق شرم زمین است که سرباز کم است

Print Friendly
  • امام رضا علیه السلام فرمودند:


    لا یستَکمِلُ عَبدٌ حقیقةَ الایمانِ حَتَّى تَکونَ فیهِ خِصالُ ثَلاثٍ: اَلتَّفقُّهُ فِى الدّینِ وَحُسنُ التَّقدیرِ فِى المَعیشَةِ، وَالصَّبرُ عَلَى الرَّزایا
    هیچ بنده‌ای به کمال حقیقت ایمان نمیرسد مگر این که در او سه خصلت باشد: 1- شناخت صحیح دین 2- تدّبر نیکو در امور زندگی و 3- شکیبایی در مصیبت‌ها و بلاها
    بحار الانوار، ج 78، ص 339، ح1
  • امام رضا علیه السلام:


    مَن رَضى عن الله تعالى بالقَلیل مِن الرّزق، رضَى الله منه بالقَلیل مِنَ العَمل
    هر کس به رزق و روزی کم از سوی خدا راضی باشد، خداوند از عمل کم او راضی خواهد بود
    بحـارالانـوار،ج 78،ص 357
  • امام حسین علیه السلام:


    لاتـَرفع حــاجَتَک إلاّ إلـى أحـَدٍ ثَلاثة: إلـى ذِى دیـنٍ، اَو مُــرُوّة اَو حَسَب
    حاجت خود را جز به یکى از سه نفر مبر: 1- به دیندار، یا 2- صاحب مروت، یا 3- کسى که اصالت خانوادگى داشته باشد
    تحف العقول ، ص 251
  • جستجو