خوشا به حالشان

به حال آنانکه سنگر خود را بهترین هتل میدانستند و کنسرو خود را لذیذترین و رنگینترین غذا

خوشا به حال آنانکه دغدغه شان مانتوهای تنگ و رنگین و سینه چاک نبود و فقط دعا برای حجابی با معرفت تر میکردند

خوشا به حال آنانکه وقتی منکری میدیدند نهی میکردند و به معروف امر

خوشا به آنانکه یک گردانشان برای شهادت ، مرتب در صف حرکت میکردند و برای گرفتن یک کاسه آش روی سر هم نمیریختند و به هم فحش نمیدادند

خوشا به حال آنانکه اگر به هم میرسیدند به دروغ برای ورود تعارف نمیکردند و به زورِ شتاب سرعت جلوی هم نمیپیچیدند و اگر چنین میکردند تنها برای تقدم در شهادت بود

خوشا به حال آنانکه از شکست یک گردان عصبانی نمیشدند و به خیابانها نمیریختند و شیشه ها نمیشکستند

خوشا به حال آنانکه شب تولد امام زمانشان نمیرقصیدند و سگ به دست نمیگرفتند و تنها آن شب را شب قدر میدانستند و در سنگرهایشان ندای بک یا الله سر میدادند

خوشا به حالشان

آنانکه در خوردن یک لقمه نانِ بیشتر هزار دروغ نمیبافتند، برای بدست آوردن یک کمپوت بیشتر سر و کله نمیزدند اما برای پریدن روی مین حتی تعارف هم نمیکردند

خوشا به آن ایام که مهریه عروسان یادگیری قرآن و تفسیر نهج البلاغه بود نه هزاران سکه و هزاران بوسه و هزاران شاخه گل رز

خوشا به حال شیر مردان آن دوره که زنانی پیدا میشدند که تنها علاقه شان برای ازدواج، یافتن مردی بود با مجروحیت بالا که ثابت کنند اگر آنها رفتند و ناقص برگشتند هستند کسانیکه به آنها با همان تنی که صاحبش پس گرفته است میسازند و به آن عشق میورزند

خوشا به حال جوانان آن موقع که سیگارشان به حرمت جبهه ترک میشد و نه آنکه به تریاک و شیشه و کراک تبدیل شود

خوشا به حال آنانکه ناموس دیگران برایشان همچون ناموس خود بود نه مثل امروز که ناموس خود را هم فراموش کرده اند

خوشا آن ایام و خوش به حال آنانکه درک کردند آن مدینه فاضله را. مدینه ای که مردم مثل گرگ به بدن هم چنگ نمیکشیدند و همان غذای اندک را هم اگر بود با همسایه تقسیم میکردند

صله میکردند و با هم بودند. خنده هایشان خنده بود و گریه هایشان توبه. نه امروز روزی که خنده ها شیطنت است و گریه ها به وقت مرگ دیگری

خوشا به حال آنانکه پدر و مادرشان آرزوی ازدواج آنان را داشتند اما آنان حتی به حوری بهشتی دل نبستند، نه مثل امروز که پدران و مادران فراموش کرده اند جوانی خود را. انگار نمیدانند که این جوان یا عفت پیشه کرده و در عذاب است و یا در مسیر گناه.

خوشا به حالشان که سیاست مدارانی را درک کردند که جیبشان را باز نکرده بودند برای بیت المال. اگر بودند حداقل جیبشان تنگ تر بود.

ندیده بودند سیاستمدار دروغ گو را و معذرت خواهی از دروغی که آدم خنده ش میگیرد از هرآنچه او هست.

اما خوشا به حال ما

که هم درک کردیم امامی چون خمینی را و هم رهبری همچون خامنه ای را که اگر آنان لبیک خمینی را پاسخ دادند ما بی واهمه فریاد زدیم “وای اگر خامنه ای حکم جهادم دهد، ارتش دنیا نتواند که جوابم دهد”

خوشا به حال ما که دیدیم مثل آنها را و نقل کردیم رشادتهای آنها را و به جبهه نرفتیم و از آن دسته نشدیم که بخاطر جهادمان طلبکار باشیم.

و معذرت میخواهیم از جانبازانی که حقیقتا و به قول عباس “رفتند با تراکتور و برگشتند بی تراکتور”. که حتی کپسول اکسیژنی ندارند برای تنفس میان هوای آلوده از گناهی که امثال من سیاهش کرده اند.

اینکه میبینند جان دادنش را و از او پول طلب میکنند و طعنه میزنن که از آن اموالی بدهید که بهتان دادند. در حالیکه خانه ش اجاره ایست و صاحب خانه ش آماده بیرون انداختنش

و افسوس، چه زود فراموش میشوند زندگان جاوید که ما میپنداریم آنان مرده اند و حقیقتا زنده اند و از خداوند متعال روزی میگیرند.

Print Friendly
  • امام رضا علیه السلام فرمودند:


    لا یستَکمِلُ عَبدٌ حقیقةَ الایمانِ حَتَّى تَکونَ فیهِ خِصالُ ثَلاثٍ: اَلتَّفقُّهُ فِى الدّینِ وَحُسنُ التَّقدیرِ فِى المَعیشَةِ، وَالصَّبرُ عَلَى الرَّزایا
    هیچ بنده‌ای به کمال حقیقت ایمان نمیرسد مگر این که در او سه خصلت باشد: 1- شناخت صحیح دین 2- تدّبر نیکو در امور زندگی و 3- شکیبایی در مصیبت‌ها و بلاها
    بحار الانوار، ج 78، ص 339، ح1
  • امام رضا علیه السلام:


    مَن رَضى عن الله تعالى بالقَلیل مِن الرّزق، رضَى الله منه بالقَلیل مِنَ العَمل
    هر کس به رزق و روزی کم از سوی خدا راضی باشد، خداوند از عمل کم او راضی خواهد بود
    بحـارالانـوار،ج 78،ص 357
  • امام حسین علیه السلام:


    لاتـَرفع حــاجَتَک إلاّ إلـى أحـَدٍ ثَلاثة: إلـى ذِى دیـنٍ، اَو مُــرُوّة اَو حَسَب
    حاجت خود را جز به یکى از سه نفر مبر: 1- به دیندار، یا 2- صاحب مروت، یا 3- کسى که اصالت خانوادگى داشته باشد
    تحف العقول ، ص 251
  • جستجو